Gurbetin Çocukları: Savaşın ve Göçün Yıkıcı İzleri

O kişinin başında şiddetli bir yara izi vardı. Çetin savaşların kafasına bir şarapnel parçası saplanmış; sol gözü küçülmüş|küçülmüş ve görme yeteneğini kaybetmiş|küçülmüş, görme fonksiyonunu yitirmiş. Adı Kenan’dı. Savaşta ağır yaralar almış mültecilerin bakılan Danca merkezinde bir zaman tedavi görmüştü. Sağ eli hareket ettiremiyor, el sıkışırken sol kolunu kullanıyordu.

Nasır ve Göçmenlerin Zorluğu

Nasır’ı oğlu Rahman’ı okula götürüp getirirken buldum. Çeşitli günlerde avucuma birkaç kalem, silgi ve kalem açacağı tutuşturuyordu. Oğlunun okuldan insanlara verdiği kalemleri başkalarının ihtiyacı bekleniyordu sınıfın yanına sunu ediyordum.

Gurbet ve Çocukluk Hikâyeleri

Bütün çocukların ayrı bir hikayesi mevcuttu. Bazıları savaş travmasını hala üstesinden gelememiş aile ortamlarından geliyordu. Sürekli dövüşüyorlardı. Günlerimizi Bırakın kurtulun!” söylemekle kekemelikle.

Rahman’ın Aile Durumu ve Psikolojik Durumu

O çocuk başlangıç seviyesine hazırlık sınıfına girmişti. Okul ve evde ve aile ortamında zorlanıyordu.

Okul uzmanı çabalar başarısız kaldı. Okul yöneticileri, durumu görüşmek için Rahman’ın ailesini toplantıya kararlaştırdı.

Aile hepsi birlikte geldiler. Hepsi birden birlikte birlikte kalıyorlar. Aile büyüğü toplantı odalarına girdiklerinde, O çocuk kalktı, “Öğretmen!” söyledi koşarak büyükanne ve büyükbabasının ellerini öfkeye ilk kez kullandı.

Soğuk havalarda ben, birkaç kat giymiştim. Dede yalın ayak gelmişti. Yeleğin altına giymiş gibi beyaz renkli entarisini bileğe kadar düzenlenmiş giydi. Annem ve nine kapalıydı. Eğitimdeki geçmişini anlatmaya başladığımızda, o çocuk fazla koptu. Ağlayarak ağlamaya başladı. O çocuk psikolojisi derinliklerdeki gizem kavramaya çalışıyorduk.

Baba Rahman’ın çoğu zaman evden kaçtığını, güvenlik güçleri tarafından yakalandığını söyledi Anne ise, kendisini “Hâlâ gözleri haklı olarak yatak gece saatlerinde altını ıslatıyor!” söyledi. O çocuk utanarak odadan ayrılmak istedi. Durumu çok kültürlüce.

Konsensusla ailenin de destekleriyle oğlunun birkaç danışmana yönlendirilmesine karar verildi. Eğitim kurumları zaman zaman Rahman’la özel ilgilenme ile işbirliği görevi bana.

İlerleyen günlerde o çocuk okulda koşarken kapıya vurdu. Bir şey olmadı fakat canı acı duydu, samimi yoğun ağladı. Rahman’ı teselli etmek için elini tutarak okul götürdüm ve onunla konuştum. Önüne beyaz kağıt bir renkli kalemler koydum. Raftan, bir kitap aldı okuma görünümü görünmeksizin uzak dan Rahman’ı sessiz sade> gözlemledim. Rahman, farklı renklerde boya kalemleriyle şeyler çizerken bana unutmuş kendi halinde konuşuyordu. Daha sonra kağıt alırken bana koydu.

“Rahman, nedir|Bu ne|Ne yazıyorsun bu kağıda?” diye sordum. O, bir çocuk… Oldukça uğraşmış, orada kalmak istiyor, ne yazık ki gitmek istemiyor. Dostları onu sevmiyor!” dedi. Yaz tatilinden sonra farklı başka bir kurumda görev aldım. Rahman’ı bazen hatırladım.

Yürürken Nasır ile buluştum. Beni tanıdı, “Öğretmen!” diyerek elini sarmaya çalıştı. O çocuk sorduğumda, yüzü ve karardı; bana gizlemedi. Rahman sonraki sık sık birçok Suç olaylara dolaşıp polis kayıtlarına kayda alınmış. Ailesi tarafından kurtarılıp problemli çocukların eğitildiği bir kurtarma merkezine yerleştirilmiş. Tüm çabalarımıza rağmen o çocuğu elinden alınmamış olduk.